Bu davranışları teyze olmak diye mi aklasam aile olmak diye miii yoksa e canım çok sevdiğimizden diye mi?

Lafa ortadan girmeyi çok severim İncik, ufaktan alış. Muhabbetin yarısını içinden mi konuşuyuo lan bu diye çok bakacaksın suratıma, ben o bakışı fark edince başa dönüp açıklıyorum, sıkıntı yok.

Şimdi aklıma gelenlere geri döneyim. Hepimiz yapıyoruzdur herhalde, birini ya da bi davranışı eleştirip eleştirip aynısını yapmak ya da çoktaaan yapmış olmak. Mesela “herkesin de çocuğu dahi canııım ah bu yeni nesil ebeveynler kehkehkeh” diye ahkam kesip insancıklarla dalga geçtikten 2 gün sonra yeğenin topu alıyor, evire çevire bakıp ooouuuuuu diyor ve at diyince topu atıyor, bi an içinden diyosun ki “ama bizimki GERÇEKTEN akıllı!”
Ya da benim tabirimle “pedagog bağımlısı anneler” var çok eğlendiğim, normalde dalga geçtiğim; hani çocuğu etkinlik manyağı yapmış ama bi gün de sarılıp yatamamışlar, ya da sürekli kafası 15 yıl sonrasında oluyor, hah onlar işte, neyse bunlara gülüyorum ediyorum sonra facebookta bi paylaşım görüyorum “çocuğa hebelö yapmamak lazım ergenlikte belüböle oluyor” diye hooop Duygu’ya paslıyorum.

E noldu şimdi? Sen 3 aylık çocuğun ergenliğine uçtun, pedagog teyze oldun!

Fark ettim ki bu eleştirdiğini yaşama olayını kendimde en çok İnci içerikli olaylarda görüyorum. Kıl olduğum ana-baba modellerinin teyze versiyonu oldum. Bizimki çok güzel, öbür kız bebekler erkeğe benziyo; bizimki çok akıllı, başka bebek yapınca e canım 6 aylık zaten yapar bunu ne abartıyolar; bizimki uykusu geldiği için biraz huysuzlanıyor, öbürküler cins, insanda kafa bırakmıyolar; bizimki doyduğunu anlayıp bırakıyor, başkası yemek yemiycem diye ne zırlıyo bee… Mesela tam şu an trendeyim, önde ciyaklayan çocuğa gıcık oluyorum, halbuki İnci’m olsa sessizce oturur, uslu uslu kitabını okurdu 3 saatlik yolculuk boyunca, di mi, kesin öyle.

Yani tospikim, anlayacağın doğuştan genel afla geliyor bebekler aileye. Ne yapsan mazur görülüyor, huysuzluğuna kılıf olacak bir sebep sen aramaya bile başlamadan bizim tarafımızdan bulunuyor, ağlama huzursuz olma diye istediğin her şeyi yapma eğiliminde oluyoruz, istemeden tabi, yoksa ben de okudum facebooktaki “çocukların her istediğine ulaşması, sınırları olmaması gençliğinde doyumsuz olmasına sebep oluyor” yazısını. 🙂

Yorum Yaz